دلتنگی هایم که اشک می شوند

یاد نوازشهای سرخ آبی دستانت بر بدنم

بغضم را فرو می نشاند

...

فراموش نمی شود

ضربه هایی که اعتماد و اعتقادم به تو را کبود کرد

و بت وجودت را در شبی نمناک حل کرد

و مریم مقدس باکره ایی که باردارت است!

...

فراموش شد

تنی از گل که یار رام تو بود

...