فرار

سرم رو روی تنها بالش روی تخت می ذارم دستم رو دراز می کنم کف دستم از تخت بیرون می زنه. خودم را جمع می کنم و به عقب می روم سرمای دیوار تنم رو می لرزونه.  پتو را دور خودم می پیچم و سعی می کنم به صبح و کارو درس فکر کنم. اما یه کسی ذهنم رو مجبور می کنه که بهش فکر کنم، به من اجازه نمی ده ازش دور شم. دایم می خوام ازش فرار کنم اما یکدفعه جلوی چشمم ظاهر می شه الان هم اینجاست و نمی ذاره فکر کنم و بخوابم همش دوست داره به اون توجه کنم تمام زندگی منو مثل لحاف دور خودش پیچیده و هر لحظه مثل بازیگر به یه شکلی به من نزدیک می شه و تو گوشم می خونه گول نخور، تو تنهایی و من تنهایی تو ام .

 

دلتنگي دوست داشتن

مي خواستم

دوستت دارم را از چشمانم بخواني

لبانم را چشمانت دوخته بود

زبانم را  سنگيني دوستت دارم




***




ديگر
دلتنگي هايم اشك نمي شوند
                                     كه رنگ بگيرند
سنگ مي شوند
                                     تا قلبم را بگيرند